چهارشنبه 30 تير 1395 :: نويسنده : احمد
ناگفته های سردار فلکی؛
آیت الله خامنه ای به فرماندهان نظامی درباره قطعنامه ۵۹۸ چه گفت؟
تاریخ انتشار : ۳۰ تیر ۱۳۹۵ در ۱:۳۶ ب٫ظ
در آن جلسه ای که آیت الله خامنه ای به لشگر ما آمدند افرادی به عنوان فرمانده حضور داشتند که چهار سال قبل از پذیرش قطعنامه، جام زهر را دیده بودند و در هیچ لشگری چنین اتفاقی نیفتاده بود.
به گزارش صبح توس، به نقل از مشرق در روز ۲۷ تیر ۱۳۶۷ به دنبال پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل از سوی ایران، جنگ هشت ساله میان ایران و عراق رسماً به پایان رسید. در این میان رزمندگان عملیاتی که در صحنه نبرد حضور فعال داشتند ناراحت و مایوس شده بودند. مجددا نقش شگفت رهبری انقلاب اسلامی یعنی امام خمین مجددا خود را به رخ کشید و چند روز پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ با محول کردن ماموریتی به آیت الله خامنه ای که آن روزگار در قامت رئیس جمهور مشغول به فعالیت بودند و مورد اعتماد آن روز امام بودند سپرده شد. ماموریتی که تا به امروز در مورد آن کمتر صحبت شده است.
مشرق با توجه به نزدیک بودن به تاریخ این سفر و جلسه یا یکی از فرماندهان نظامی که در آن جلسه حضور داشته به گفتگو نشسته است.
سردار محمد علی فلکی از یادگاران دفاع مقدس است که از آغاز جنگ تحمیلی تا پایان در نقاط مختلف عملیاتی حضوری مؤثر داشته است. وی به عنوان مسئول گردان ادوات لشکر ۱۰سیدالشهدا (ع) حرف های بسیاری دارد که گوشه ای از آن از نظر گرامی تان می گذرد.
* بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ توسط امام خمینی، ناراحتی هایی در میان نیروهای عملیاتی جبهه پیش آمد. به طوری که امام، ماموریتی به آیت الله خامنه ای که آن زمان رئیس جمهور بودند محول کردند تا با نیروهای عملیاتی جبهه و جنگ گفتگو کرده و روشنگری هایی در این زمینه انجام دهند. یکی از لشکرهایی که مقام معظم رهبری در آن روزگار تشریف بردند و سخنرانی کردند، لشکر ۱۰ سیدالشهداء(ع) تهران بود. حضرتعالی در آن جلسه حضور داشتید. لطفا در این زمینه برایمان صحبت کنید.
در ابتدا باید به این نکته اشاره کنم که جنگ فی نفسه یک پدیده مخرب و منفی است. در هر کجا که جنگ اتفاق افتاده خرابی بوجود آورده و باعث رکود شده است. حتی در خیلی از جاها قبل از اینکه سرنوشت جنگ در میدان نبرد تعیین شود، دولت و مردم مضمحل شده و شکست را پذیرفته اند. لذا الان اگر از جنگ ایران و عراق به عنوان یک امر نیکو یاد می کنیم به لحاظ شرایط و اتفاقاتی است که در آن افتاده است. والا خود جنگ را ما به عنوان یک پدیده خوب نمی دانیم و جنگ را مذموم می دانیم. این را نسل های بعدی باید بدانند که اگر ما به جنگ افتخار می کنیم نه به این دلیل است که جنگ را یک پدیده خوبی می دانیم بلکه حوادث و دستاوردها و حماسه ایثار آن دوران را پاس می داریم.
مسئله بعدی اینکه، وقتی نگاه می کنیم، در تمام دنیا جنگ که یک پدیده منفی است، ویرانی های جنگ تا سالیان سال آثارش بر زندگی مردم می ماند. در زمان جنگ فقر، فحشا، فساد و بیماری های روانی خیلی اوج پیدا می کند. اما وقتی جنگ تحمیلی اتفاق افتاد به عنوان یک پدیده خیر در فرهنگ بعد از جنگ ما نمود پیدا می کند و این پدیده منفی تبدیل به یک حماسه مثبت و دائمی می شود. به چند دلیل این اتفاق می افتد؟
نکته اول حضور امام و درایت ایشان بود. یعنی اگر شما امام را از جنگ جدا کنید، اصلا معلوم نیست که ما پیروز میشویم یا نه. حتی اگر پیروز هم می شدیم معلوم نبود که این پیروزی اینقدر برای ما لذت بخش و حلاوت داشته باشد. یکی از عواملی که باعث شد که این پدیده منفی تبدیل به پدیده مثبت بشود، حضرت امام بود. ایشان رهبر معنوی انقلاب و فرمانده بصیر و آگاه در هدایت جنگ بود. نکته دوم فرهنگ عاشورایی کربلا بود که در وجود ملت ما بوجود آمده بود. در حادثه عاشورا علیرغم اینکه حضرت زینب (س) اسیر شدند و مردان حادثه کربلا به شهادت رسیدند و سرهایشان بریده شد و روی نیزه رفت ولی بازماندگان آن اتفاق همگی می گفتند ما پیروز شدیم. دنیا هم می گوید که آنها در این جنگ پیروز هستند. در واقعه عاشورا این تلخی کشته شدن تبدیل به پیروزی شد. این فرهنگی شد که ما در جنگ از آن استفاده کردیم. شما می بینید وقتی «یدالله کلهر»، یک بزرگی در شهرستان کرج، وقتی شهید می شود به جای اینکه یاس، ناامیدی و افسردگی در مردم یا ملت بوجود بیاورد، یک نشاط، هیجان و یک عزمی برای ادامه راه در کرج بوجود میآورد.
اگر می بینیم که شهیدان «حسن بهمنی»، «کاظم رستگار»، «علی موحد دانش»، «حسین اسکندرلو» و خیلی از اینها اسوه ها و بزرگانی بودند که وجودشان فراتر از یک فرد معمولی بود. وقتی که می بینیم اینها شهید می شوند، نه تنها یاس و نا امیدی و آن جنبه های منفی فوت یک فرد تجلی پیدا نمی کند بلکه مثبت هم می شود. این ناشی از آن فرهنگ عاشورایی ما هست.
نکته بعدی اینکه بدون شک و بدون استثناء دست غیبی حضرت حجت (ص) و حضور آقا امام زمان در تمام صحنه های جنگ است. از خط مقدم گرفته تا آن نقطه ای که یک پیرزن که حالا فرستادن ۴ عدد تخم مرغ و نان خشک است، دست آقا امام زمان در همه جا هست. از حوادث و رخدادهای مهمی مانند اتفاقات مثبت در عملیات هاو کور کردن دشمن و … .
نکته بعدی ساختار و سازمان بسیج که در دل سپاه شکل گرفت باعث شد که ما این جنگ را به این شکل موفق بدانیم و پیروزش بشویم. مسئله آخر و انتهایی که من در تحلیل خودم معتقدم که این ۵ عامل باعث شد که ما این پدیده بزرگ جهانی را که بر ما تحمیل شد و جنبه های منفی هم داشت و انکار ناکردنی است تبدیل به جنبه های مثبت بشود.
پنجمین عاملش وجود مقام معظم رهبری در زمان جنگ به ویژه بعد از جنگ است. من به شخصه معتقدم روزی که جنگ سخت تمام شد ما پیروزی مان کامل نشد، ما آن روز پیروز نشدیم. عصر روز عاشورا در منظر عمومی امام حسین و لشگرش شکست خورد، آنها زمانی پیروز شدند که حضرت زینب (س) در دربار یزید شروع کرد آن حرف ها را زد. من معتقدم که به همان اندازه ای که نقش حضرت امام، فرهنگ عاشورایی، نقش حضرت حجت(ص) یا نقش بسیج در این جنگ موثر بوده، نقش مقام معظم رهبری بعد از پذیرش قطعنامه در پیروز کردن این جنگ موثر بوده.
طبیعی است اگر ما پیروز شده بودیم، زمان پذیرش قطعنامه ۵۹۸ رزمنده ها گریه نمی کردند. برای چه گریه می کردند؟ گریه ذوق و شوق که نبود. اگر پیروز شده بودیم که امام نمی فرمودند من جام زهر را نوشیدم. همین دو دلیل نشان می دهد که آن موقع پیروزی ما کامل نشده بود.
خب برمی گردیم به سوال شما؛ نقش مقام معظم رهبری بعد از پذیرش قطعنامه به این صورت بود که ما آن سختی ها را تبدیل به پیروزی کردیم و آن پیروزی را عیان کردیم. این نیست که ما یک واقعه تلخ را در ذهن خودمان تبدیل به شیرینی کردیم. زوایای پنهان پیروزی را حضرت آقا به ما نشان داد، همچنان که حضرت زینب (س) این کار را در دربار یزید انجام داد و آنجا بود که یزید متوجه شد شکست خورده و پیروز نشده است. حضرت آقا هم بعد از پذیرش قطعنامه این کار را انجام دادند.
هدف حضرت آقا برای حضور در جبهه بعد از پذیرش قطعنامه بیان دو موضوع بود: ۱- به ما (رزمنده ها) بگویند که شما کار خودتان را انجام دادید و خطایی نداشتید.۲- پذیرش قطعنامه پایان جنگ نیست.
ببینید من الان در ذهنم نیست که عین کلمات حضرت آقا را بخواهم برای شما بگویم. اما برداشتم از آن صحبت ها همین دو نکته بود. آقا این دو مطلب را گفتند که ای رزمنده ها اگر قطعنامه پذیرفته شد؛ اگر حضرت امام فرمودند که من جام زهر را نوشیدم؛ این جام زهر را شما (رزمنده ها) به امام نداده اید و کاری که شما کردید دفاع از میهن بود که کار درستی بود. این جام زهر توسط سیاسیون و مرعوبین و کسانی که فهم درستی از این حوادث نداشتند به امام دادند. باید در این مورد بیشتر دقت شود.
در نکته دوم آیت الله خامنه ای استارت پیروزی را زدند و مطرح کردند که پذیرش قطعنامه انتهای کار ما نیست، بلکه ابتدای یک روندی بود که الان آن را مشاهده می کنید. بعد از ۲۶-۲۷ سال از پذیرش قطعنامه روز به روز زوایای پنهان این پیروزی برایمان نمایان می شود. نه اینکه زوایای حماسه؛ حماسه که جای خودش. زاویه پنهان این است که در ایران، در طول ۲۰۰ سال گذشته در هر مقطعی که جنگیدیم یک بخشی از مملکت مان را از دست دادیم اما در طول این ۸ سال جنگ تحمیلی علیرغم همه فشارها؛ که اسناد و مدارک آن موجود است که سی و چند کشور به عراق کمک می کردند اما یک وجب از خاک مملکت در دست دشمن باقی نماند. من همیشه معتقد بودم که جنگ بین ایران و عراق، جنگ سوم جهانی بوده است، منتهی صدایش را در نیاوردند برای اینکه نخواستند آبروی خودشان برود.
امروز که دارم برای شما صحبت می کنم سالگرد کودتای نقاب معروف به نوژه است. اگر دست غیب امام زمان در آن حادثه نبود انصافا در کودتای نوژه شما تصورتان این است که ما کمتر از صد هزار کشته در این مملکت می دادیم؟ ما در جنگ چقدر کشته دادیم؟ ۲۳۰هزار نفر. جنگی که هیچ سربازی را نگفتیم که تو به اجبار باید به جبهه بروی. همه اینها زوایای پنهان بود که حضرت آقا در آن جلسه مطرح کردند. در طول این سالها حضرت آقا شاید بیش از صد موضوع مهم و اساسی که هر کدامش می توانست یک جنگی بوجود آورد و باعث خجالت یک امت باشد را به گونه ای مدیریت کردند که همه آنها باعث افتخار ایران شده است. همین است که ما در این جنگ یک وجب از خاک مان را از دست ندادیم. علیرغم اینکه ما ۴۰ میلیون جمعیت داشتیم هیچ فردی را به زور جبهه نفرستادیم. هیچ فردی را نگفتیم بروید و ما پشت سر شما هستیم. هیچ فردی را مجبور نکردیم که یک بخشی از درآمدش را حتما به جبهه بدهد. هیچ مالیاتی را در این زمینه وضع نکردیم. به هیچ فردی در جنگ مدال ندادیم، به هیچ فردی که فرزند شهید شد به غیر از آن اقلام ضروری که بتواند یک مراسم را برگزار کند بیشتر از این بهش چیزی ندادیم که بگوییم آقا موتور دادیم، ماشین دادیم، خانه دادیم و… هیچ چیز را در زمان جنگ ندادیم. همه اینها پیروزی است. اینها پیروزی هایی هست که حضرت آقا آوردند. من تصورم این است که نقش مقام معظم رهبری در پیروز کردن این جنگ بسیار برجسته بود و حضرت آقا در زمانی که قطعنامه ۵۹۸ پذیرفته شدند، به میان فرمانده گردان ها آمدند تا این دو مطلب را بگویند.
* بعضا در میان نظامیان رده بالا و سیاسیون این اختلاف وجود دارد که در زمان جنگ تمامی امکانات کشور در اختیار جبهه نبود. شما در آن سالها یک نیروی عملیاتي بودید. نظرتان در این زمینه چیست؟
در آن جلسه ای که آیت الله خامنه ای به لشگر ما آمدند افرادی به عنوان فرمانده حضور داشتند که چهار سال قبل از پذیرش قطعنامه، جام زهر را دیده بودند. در هیچ لشگری چنین اتفاق نیفتاده بود. در جامعه ما متاسفانه انتقاد سازنده جا نیفتاده است. ما زود از نظر مخالف می ترسیم. شاید کسی بابت موضوعی که مخالفت می کرده از باب رفاقت بوده است. آقایان کاظم رستگار و حسن بهمنی افرادی بودند که در قضیه سال ۶۳ با فرماندهی جنگ مخالفت کردند. آنها با چه چیزی مخالفت کردند؟ چرا ما همیشه می خواهیم برای هر موضوع به همان موضوع بپردازیم و نمی خواهیم گذشته آن موضوع را در بیاوریم. چرا ستاد جنگ در سال ۶۵ ایجاد شد و چرا اعضاء این ستاد بیشتر وقت خود را در دولت می گذراندند؟ چرا اهمیت جنگ را به اندازه دشمن نمی دانستند؟ اگر در سال ۶۷ قطعنامه پذیرفته شد؛ آیا استارت این کار از قبل نخورده بود؟ چطور ما همه کارهایمان را می گوییم باید استارتش را از قبل بزنیم. پذیرش قطعنامه را شما به من بگویید استارتش از کجا خورد؟
* بعد فتح خرمشهر عده ای این موضوع را مطرح کردند.
آقای هاشمی رفسنجانی در کتاب «اوج دفاع» (خاطرات سال ۶۵ آقای هاشمی رفسنجانی) در رابطه با عملیات کربلای ۵ نکاتی را مطرح می کند. در آن کتاب به صراحت نوشته شده اولین کسی که موافق پذیرش قطعنامه بود، چه كسي است.
قبل از عملیات کربلای۴ و۵ فرمانده هان ما دو دسته شدند. در همين کتاب؛ سال ۶۵، سال سرنوشت ساز از طرف حضرت امام عنوان شده بود. حضرت امام اعلام کرد امسال سال سرنوشت است. اینها آمدند به خاطر اینکه حضرت امام یک همچین مطلبی را مطرح کرده، برآورد کردند که ما باید برای پایان دادن جنگ چقدر نیرو داشته باشیم. به این نتیجه رسیدند که هزار گردان سازماندهی کنند. شما بروید اسناد و مدارک آن زمان را ببینید، آیا ما برای هزار گردان؛ تجهیزات و امکانات مورد نیاز را داشتيم؟ ما که آن موقع موشک تاو و هواپیمای میگ که نمی خواستیم. گردان هایی که در عملیات کربلای ۵ عمل کردند، گردان هایی که آخر جنگ هم جنگیدند این هزار گردان چی داشتند؟ براي اين هزار گردان چادر، کوله پشتی، یقلوی، اردوگاه، آموزش و… می خواستیم. این دوستان تعداد هزار گردان را به ۵۰۰ گردان رساندند. بعد۵۰۰ گردان را کردند ۴۰۰ گردان. بعد ۴۰۰ تا را کردند ۲۵۰ گردان. در نهایت هم ۵۰ گردان را در عملیات کربلای ۴ از میان برداشتند و ۲۰۰ گردان را در كربلاي ۵ وارد عمل كردند.
اين همان ۲۰۰ گرداني بود که حسن بهمنی در سال ۶۳ در سپاه منطقه ده (سپاه تهران) جلوی محسن رضایی گفت: نیروهایتان، ۱۵ الي۲۰ نفرش به اندازه یک نیرو کار می کند. آموزش هایی که به آنها می دهید از نظر نظامی در منطقه جنگی کاربری ندارد. نیرویی که ۱۵ روز آموزش می بیند چقدر کاربری دارد؟ شما اگر یک موضوع درسی را ۱۵ ساعت بخوانید، می توانید بروی سر کلاس و آن را تدریس کنی؟ شما با ۱۵ روزآموزش نظامی که همه آن هم دویدن و از ماشین پایین پریدن باشد، مي توانيد نيروي زبده بار بياوريد؟ آقایان حسن بهمنی و کاظم رستگار دو موضوع را به آقای محسن رضایی گفتند. اول موضوع آموزش بود. در ابتدا هم به فرمانده سپاه موضوع را گفتند اما او اين حرف ها را قبول نكرد. بعد به آقای هاشمی مراجعه کردند. او گفت: حرف هايتان را روي برگه اي بنویسد. این دوستان هم مطالب خود را روی کاغذ نوشتند. بعد آقای هاشمی گفت: اسمتان را زیر کاغذ بنویسید. بچه ها گفتند: آقای هاشمی ما اگر اسم مان را بنویسیم یعنی سرمان بر باد رفته است. اما با اين حال اسمشان را پايين برگه نوشتند و برگه را به آقای هاشمی دادند. او هم عین برگه را به محسن رضایی داد. فرمانده سپاه هم فهمید حرف هایی که بین او و فرماندهانش رد و بدل شده به گوش آقاي هاشمي رسيده است. به همين دليل به حرف آنها ثمر نداد. آقاي هاشمی به بچه ها گفت پیش آقاي منتظری بروند و با او طرح مسئله كنند. آنها هم این کار را کردند. در بیت آقای منتظری یکسری آدم های خناس حضور داشتند. این افراد از نامه به عنوان یک حربه سوء استفاده کرده و شروع به داد و بيداد عليه امام کردند. امام هم به این دوستان گفتند: من حرف شما را شنیدم؛ اگر بیشتر از این بخواهید بحث را ادامه بدهید، این صدا از حلقوم آمریکا در می آید. برای اینکه اطرافیان آقای منتظری بازیچه بودند. این فرماندهان هم به امام گفتند: چشم، سمعا و طاعتا. آقای حسن بهمنی به جبهه رفت و شهید شد. ناصر شیری به جبهه رفت و شهید شد. کاظم رستگار به جبهه رفت و شهید شد. بقیه هم به همین صورت. احمد غلامی، تقی محقق، ابوترابی، بهمن میثمی، بهمن نجفی، محمد فلکی و… همه اینها رفتند و به جنگ ادامه دادند.
وقتی بعد از پذیرش قطعنامه حضرت آقا به روبروی پادگان دو کوهه آمدند، به ایشان گفتیم: حضرت آقا (البته آن موقع مي گفتم آقای خامنه ای چون آن موقع رئیس جمهور بودند) در این مدت یک بار یکی از مسئولین به اینجا نیامد تا حال ما را بپرسید و از ما گزارش بخواهد. یک بار مسئولین به ما گفتند که مشکلات مان چیست؟ مسئولين یک بار آمدند مسائل ما را ببینید.
من سه مرتبه در طول جنگ اين حرف را به سه شخص متفاوت زدم. بار اول به آقای موسوی (مسئول عقیدتی سیاسی سپاه در منطقه ده) گفتم. او وقتی به اردوگاه کوثر آمد و با فرمانده گردان ها هر کدام یک ساعت صحبت کرد. موسوی با بنده صحبت كرد و از مشكلاتمان پرسيد. در آخر هم یک انگشتر از طرف امام برایم هدیه آورد. گفتند این انگشتر را امام متبرک کرده. من گریه کردم و خیلی هم خوشحال شدم. با این حال گفتم آقای موسوی، شما مرا می شناسی. در این مدت یک بار آمدی به من بگویی تو مشکلاتت چیست؟ من که نمی خواهم مشکلات خانه و زندگی و زن و بچه ام را بگویم. من مي خواهم مشکلات جنگ را بگویم.
من اولین نفری هستم که موشک تاو ارتش را از دزدیدم. بیست موشک تاو ارتش را دزدیدیم. عملیات والفجر ۸ که شد یک موشک تاو به ما دادند. به همراه يك استوار ارتشی و یک سرباز كه راننده جيپ بود. ما نقشه کشیدیم و به این استوار گفتيم: تو مرخصی نمی خواهی بروی؟ به استواره و سربازش مرخصی دادیم. ما هم موشک تاو را بردیم در پادگان دو کوهه گذاشتیم. استوار كه از مرخصي برگشت، سراغ موشک تاو را گرفت. گفتیم: موشکت را سوار قایق کردیم تا به آن طرف رودخانه ببریم. هواپیما دشمن که بمباران كرد، باعث شد كه موشك انتهای اروند. او هم گریه می کرد و به سرش می زد. ما هم به او می گفتيم آقا مشکل نیست. برايش نامه اي می نوشتيم كه به قرارگاه خاتم الانبیاء برود. آقای محسن لسانی هم آن نامه را تایید می کرد که به آقای صیاد شیرازی نشان دهند. این كار باعث شد که بقیه هم یاد گرفتند. حالا چرا ما این کار را کردیم؟ برای اینکه موشک های تاو در انبارهای ارتش خاک می خود. اما ما در لشگر سیدالشهدا جوان هایمان جلوی تانک های عراقی داشتند خون می دادند. اما دریغ از یک موشک تاو.
روزی که به آقای موسوی گفتم بیایید من مشکلاتم را بگویم. من که نمی خواستم بگویم حقوقم کم است. اصلا مسائل شخصی نگفتم. می خواستم مشکلات جنگ را بگوییم.
مرتبه دوم به آقای محمدی عراقي گفتیم. او گفت: تو چقدر تلخی؟ گفتم: شما مگر نیامدی حال مرا بپرسی؟ به ايشان گفتم تو آمدی دنبال اینکه خودت را مطرح بکنی. نیامده ای مشکلات ما را حل بکنی. اگر می خواستی مشکلات را حل بکنی آن موقع که معاون شهيد محلاتی بودی احوال ما را می پرسيدی. ما فرمانده گردان هستیم و ۴۰۰ الی ۵۰۰ نیرو را به خط مقدم میبریم.
سال ۶۷ هم همین حرف را خدمت آقا زدم که شما تا حالا کجا بودید. من حریم خودم را رعایت نکردم. ایشان رئیس جمهور بودند. ايشان هم در جواب من برگشت و گفت: من تا قبل از عملیات خیبر نماینده حضرت امام در جنگ بودم و می آمدم به بچه های جبهه سرکشی می کردم. بعد هم تعداد سفرهای خودشان به جبهه را به ما گفتند که چند بار به غرب و جنوب رفته اند. ازآن زمان به بعد که آقای هاشمی رفسنجانی نماینده امام در شورای عالی دفاع شدند، من کاری در این قضیه نداشتم.
حضرت آقا تصورشان این بود که من می گویم چرا خود شما تا حالا برای بازدید از جبهه نیامده اید. در صورتي که سئوال من این بود که مسئولین جنگی چرا به رزمنده ها سر نمي زنند. من خدمت آقا این حرف را زدم، ايشان هم این دو موضوع را مطرح کردند.
در حاشیه این دو موضوع، این مسئله را مطرح کردند که از خیبر به این طرف ایشان دیگر مسئولیت خاصی در جنگ نداشتند.
ولی من سئوالم این است؛ آیا واقعا اسناد و مدارک نشان می دهد که مسئولین همه امکانات را برای جنگ فراهم کردند؟ اگر الان از آقای هاشمی رفسنجانی در این زمینه سوال شود خواهند گفت که ما گونی نداشتیم، سیم خاردار نداشتیم،فلان نداشتیم، بهمان نداشتیم و… این حرف ها را می زنند.
به همین دلیل من معتقدم که «جام زهر» یک باره نوشیده نشد. من اعتقادی هم به این ندارم که بعد از عملیات بیت المقدس این اتفاق افتاد. می خواهم بگویم که بعد از عملیات بیت المقدس زهر داخل این جام ریخته شد. اما جام چطوری تهیه شد؟ افرادی که در آن جلسه با حضرت آقا بعد از پذیرش قطعنامه حضور داشتند، بچه هایی بودند که ۴ سال پیش حنجره شان را پاره کردند که آقایان این شیوه جنگ غلط است. آقایان حسن بهمنی و کاظم رستگار اين موضوع را گفتند كه آموزش ها نظامی ضعیف و تاکتیک ها غلط است. چه لزومی دارد که ما در عملیات رمضان که شکست خوردیم دوباره برویم عملیات والفجر مقدماتی را در فکه انجام بدهیم. چه لزومی دارد که وقتی عملیات والفجر مقدماتی را در فکه انجام دادیم، مجددا عملیات والفجر یک را در همان منطقه انجام بدهیم. به همین دلیل وقتی برای انجام عملیات والفجر دو و والفجر چهار به غرب رفتیم موفق شدیم و حداقل آن موتور جنگی در مملکت به تلاطم درآمد و به روشنایی درآمد. اما چرا دوباره برای عملیات خیبر به جنوب رفتیم. خب حاصل عملیات خیبر که آن شد، چرا عملیات بدر را انجام دادیم؟ شما اين موضوعي كه الان مطرح مي كنم را از ديگر دوستان بپرسيد؛ اگر دروغ نگفته باشم ۱۰۰ گلوله آرپیجی که شلیک می کردیم یک دانه آن به تانک دشمن نمی خورد. حالا آن یک گلوله هم که به تانک اصابت می کرد، عمل می کرد یا نه با خدا بود.
آموزش هایمان ضعیف بود، شما یک گردان وارد خط می کردید اولین درگیری که می شد از این یک گردان نصفشان عقب می ریختند و پخش و پلا می شدند. یک گردان را با یکی دو تا بیسیم چطوری هدایت شان می کردیم؟ تاکتیک های جنگی مان هم ضعیف بود. در دوره دافوس از آقاي غلامعلي رشید سئوالاتی در این زمینه پرسیدم. آقای رشید گفت: حالا که داری این حرف را می زنی، دوره دافوس را گذرانده ای، من هم دافوس را دیده ام. در زمان جنگ نه تو دافوس خوانده بودی و نه من.
من می خواهم بگویم بی انصاف نباشیم، تجربه ای که الان داریم در زمان جنگ تحمیلی نداشتيم. آقای رستگار بعد از عملیات خیبر به خاطر اینکه در جنگ و جبهه یک وقفه ای ایجادشد نیروها را در پادگان ابوذر جمع کرد. به يكي از نیروها گفت شما که تاریخ می دانی برو یک جزوه برای من در این زمینه بنویس، می خواهم برای فرمانده دسته ها تاریخ درس بدهیم. به شما گفت از تخریب مطالب ناگفته و خوبی می دانی؟ در حد اینکه بتوانی فرمانده دسته ها و فرمانده گروهان ها را آموزش تخریب بدهی برایشان کلاس بگذار. این مربی ها شب ها می نشستند و با یکدیگر بحث می کردند. همین بحث ها و تبادل نظرها به این نتیجه رسید که داریم این مطالب را می گوییم. چرا اینجا را غلط انجام دادیم؟ چرا آنجا این اشتباه را کردیم؟ به این نتیجه رسیدیم که ما تاکتیک جنگ را داریم اشتباه انجام می دهیم. شما ببینید از فاصله عملیات خیبر تا بدر یکسال است. در این مدت ما چه کار کردیم. شما یک بسیجی را به من نشان بدهید که در این مدت بیشتر از ۱۵ روز آموزش دیده باشد.
می خواهم بگویم که پذیرش قطعنامه ۵۹۸ را هیچ وقت فراموش نکنیم که «جام زهر» بود. در آن مقطع که با تدبیر مقام معظم رهبری آن زوایای پنهان پیروزی سر از خاک برداشتند و نمایان شدند، نه اینکه بگوییم این را تبدیل به آن کرد، تبدیل نکرد بلکه نمایان کرد. ما روزی که قطعنامه را پذیرفتیم هرگز فکر نکردیم که آقا ما در طول این ۸ سال یک وجب از خاک مان را از دست ندادیم. ببینید حضرت آقا چه کار کرد. این موارد را نشانمان داد.
من معتقدم که پذیرش قطعنامه پایان جنگ نبود بلکه شروع پیروزی بود. ما بعد از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ چه کار کردیم، پیروزی ها را نشان مردم دادیم.
لذا در دیداری که رهبر انقلاب آن روزها با فرماندهان داشتند بر همین دو موضوع تاکید فراوان داشتند و به ما می گفتند شما تکلیف تان را انجام دادید و امام از شما نگرانی و دلخور ندارد. شما یار امام هستید و این یاوری خودتان را حفظ کنید و پشت امام بمانید. جبهه ها را به هیچ وجه خالی نکنید. اگر این کار را کنید حوادث ناگواری بوجود می آید. درست بعد از پذیرش قطعنامه هم چنین اتفاقاتی افتاد یعنی دوباره بعد از پذیرش قطعنامه۵۹۸ شما دیدید آن هجومی که اتفاق افتاد و سیل عظیمی از مردم به جبهه رفتند.
به هر صورت مسئولین امکانات بهتری را می توانستند برای جبهه بیاورند. در طول هشت جنگ تحمیلی چه مقدار امکانات زیاد شد. به امکانات عراقی ها نگاه کنید، فاصله بین امکانات ما و امکانات عراق را در سال ۵۹ تا سال ۶۷ مقایسه کنید تا متوجه تفاوت بشوید.
البته مهمترین مشکل از طرف ما، نوع تاکتیک جنگ بود. مشکلات زیادی در نحوه آموزش نیروها داشتیم. اینکه به امام گفتند اگر بخواهیم جنگ را ادامه بدهیم باید این مقدار امکانات داشته باشیم؛ به نظرم زیاد برای روند جنگ اهمیت نداشت. نه اینکه کاملا نداشته باشد، بلکه ما باید نوع تاکتیک جنگ را تغییر می دادیم.
من اعتقاد دارم که یک اجماعی ناثواب به امام دروغ گفتند و این گونه مطرح کردند که هیچ راهی جز پذیرش قطعنامه نداریم و آن انحرافی که از چند سال قبل شروع کرده بودند منجر به آن شد که در انتهای جنگ نیروها را از جنوب به غرب کم اهمیت ببریم و مهم ترین مواضع در جنوب را خالی کنیم تا صدام فاو، جزایر، شلمچه و… را بازپس بگیرد و قدرتی داشته باشد که مجددا تا نزدیکی اهواز پیشروی کند.
ما باید به دنبال این پاسخ گفتن به این سوال باشیم که آن جامی که امام به آن اشاره می کنند از چه زمانی تهیه و درون آن زهر ریخته شد.
انتهای پیام/
برچسب: آیت الله خامنهای به فرماندهان نظامی درباره قطعنامه ۵۹۸ چه گفت؟,
نویسنده: Ahmad
تاريخ: چهارشنبه
30 تير
1395 ساعت: 21:33
شهیدخبر(شهیدنیوز): عملیات هوایی شهید دوران در روز 30 تیر 1361 نقش مهمی در خنثی کردم تلاش های سیاسی صدام برای جلب حمایت کشورهای جنبش عدم تعهد داشت.
شهیدخبر(شهیدنیوز): استاندار خراسان شمالی گفت: ترویج فرهنگ شهادت و ایثارگری باید از محورها و اهداف اصلی اجلاسیه ۳۰۰۰ شهید استان باشد.
شهیدخبر(شهیدنیوز): سردارشهید علی شفیعی همیشه تشنه بود.
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/73494812949678505160.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/67704825037326550722.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/26855609817397474707.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/59964035687362256412.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/95944410995683595813.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
<a href="http://www.axgig.com/"><img src="http://www.axgig.com/images/74488015760999463641.jpg" border="0" alt="AxGiG,عکس گیگ پایگاه آپلود عکس ویژه وبلاگنویسان" /></a>;
http://www.axgig.com/images/36103291435482947432.jpg
